Τα κόμματα εξουσίας στο μαυσωλείο του χρόνου.

Τα κόμματα εξουσίας στο μαυσωλείο του χρόνου.

Παραμένουν εμμονικά, Αριστερά και Δεξιά, προσκολλημένοι στο παρελθόν

Έχουμε μια νέα πραγματικότητα, η ιστορία της ανθρωπότητας σήμερα διανύει μια νέα περίοδο όπου ένα μεγάλο μέρος από τους παράγοντες οι όποιοι καθορίζουν την ζωή, με κύριους την οικονομία (τις αγορές) και την επικοινωνία, έχουν φύγει από τα ιστορικά κράτη, το κράτος έθνος που προστάτευε τα σύνορα, προστάτευε την οικονομία του, και έχουν αναπτυχτεί οριζόντια σε διακρατικό πλανητικό επίπεδο. Στον αντίποδα έχουμε μια κοινωνία, ένα αξιακό σύστημα και ένα πολιτικό σύστημα το οποίο ανάγεται στον 18ο αιώνα όπου και οικοδομήθηκε με άλλες προσλαμβάνουσες και για άλλους λόγους. Τότε δεν υπήρχε κοινωνία για να διεκδικήσει ή να αλλάξει τα πράγματα, οι κοινωνίες αρκούνταν στο να τους προσφέρει κανείς την ατομική τους ελευθερία, να τους απαλλάξει δηλαδή από το καθεστώς του δουλοπάροικου, και από την άλλη μεριά να δημιουργηθεί η εσωτερική αγορά ώστε να αναπτυχτεί εκεί η αστική οικονομία. Αυτό έχει τελειώσει και έχουμε σήμερα αυτή την αντίφαση, οι ισορροπίες που παράγονταν μέσα στο κράτος (επειδή οι κύριοι συντελεστές λειτουργούσαν εντός του κράτους) δεν μπορούν πια να παραχθούν, διότι οι μεν κινούνται σε διακρατικό πλανητικό επίπεδο και οι δε παραμένουν εγκλωβισμένοι εντός συνόρων. Από την μια πλευρά έχουμε τις αγορές που έρχονται μέσα με όρους δύναμης και φεύγουν χωρίς να τους ενδιαφέρει να παραμείνουν και να δημιουργήσουν παραχωρήσεις με όρους συνοχής αν υπάρξει κοινωνική αντιπαράθεση (και αιματοχυσία να γίνει απλώς θα φύγουν), δεν τους ενδιαφέρει αυτό που ενδιέφερε την κλασική αστική οικονομία. Και από την άλλη πλευρά έχουμε τις κοινωνίες που γνωρίζουν τον παραδοσιακό τρόπο να αντιδρούν, δηλαδή να κατεβαίνουν στους δρόμους ή να απεργούν, χωρίς να έχουν όμως πολιτική δυνατότητα. Όταν λοιπόν κάποιοι παράγοντες μεταβαίνουν στο μέλλον όπως είναι οι αγορές και η επικοινωνία και κάποιοι άλλοι μένουν στο παρελθόν εκείνοι που κερδίζουν στις σχέσεις δύναμης αλλά και στους επιμέρους συσχετισμούς είναι αυτοί που μεταβαίνουν στο μέλλον. Η δύναμη των αγορών δεν είναι πρωτογενή, είναι όμως υπερβάλλουσα και ηγεμονική ακριβώς επειδή το αξιακό και πολιτικό περιβάλλον μέσα στο οποίο λειτουργούν έμεινε στο παρελθόν και το ελέγχουν.

Ας δούμε λοιπόν που βρίσκουμε τις εξαγορασμένες κομματικές ηγεσίες, που θα έπρεπε να είναι οι προστάτες της κοινωνίας, σε αυτή την νέα πραγματικότητα. Παραμένουν εμμονικά, Αριστερά και Δεξιά, προσκολλημένοι στο παρελθόν, στο σύστημα που επεξεργάσθηκαν κατά την έξοδο από τη φεουδαρχία και του οποίου η εφαρμογή και ο κύκλος ολοκληρώθηκε προς το τέλος του Ψυχρού Πολέμου. Το ενδιαφέρον, εν προκειμένω, είναι ότι υποστηρίζουν, πως η εποχή μας, αποτελεί όχι φάση στην εξελικτική πορεία του κοινωνικού ανθρώπου, αλλά το τέλος της ολοκλήρωσης της. Επομένως, μέλλον γι’ αυτούς δεν υπάρχει, ζουν στο σήμερα με παρελθοντικούς όρους και ως εκ τούτο λύσις στα προβλήματα αναζητούν στο πλαίσιο του παρόντος πολιτικού συστήματος και όχι με την υπέρβαση του. Κατά την δική τους βρεφική αντίληψη της πραγματικότητας ζούμε την πλέον ολοκληρωμένη εκδοχή της δημοκρατίας (τρομάρα τους) και η όποια αμφισβήτηση του παρόντος πολιτικού συστήματος είναι αναπόφευκτα μια οπισθοδρόμηση. Η κοινωνία μέσα από τέτοιες προσεγγίσεις έχει περιέλθει σε πολιτική αδυναμία. Έχει ενδιαφέρον όμως να επισημάνουμε, ότι παρ’ όλον που ο λαός δεν κυβερνάει, δεν παράγει πολιτικές (δεν συμμετέχει στην πολιτική διαδικασία), ο πολιτικά συντεταγμένος λόγο για τα κακός έχοντα των πολιτικών πεπραγμένων του αποδίδει ολοκληρωτικά την ευθύνη.

Η προσέγγιση του πολιτικού συστήματος είναι άκρως συντηρητική και οπωσδήποτε ανοίκεια προς τις εξελίξεις που έχουμε επισημαίνει πιο πάνω. Εν κατακλείδι, Δεξιά και Αριστερά αρκούνται στην διακομματική τους επίπλαστη αντιπαράθεση, αφού ακόμη τους επιφέρει καρπούς, ανίκανοι να μεταβούν και να προσαρμοστούν στην νέας τάξης πραγμάτων. Θα υποστηρίζαμε με ασφάλεια ότι και οι δυο έχουν μεταβληθεί, αμέσως ή εμμέσως, σε υπηρέτες των αγορών και διακινητές της πολιτικής συναίνεσης, που οι αγορές χρειάζονται εκεί όπου προκαλούνται εντάσεις.

Ίσως κάποιος να ανέμενε την καθυπόταξη της Δεξιάς στον ηγεμονισμό των αγορών, όμως τι να πούμε για την Αριστερά που εξ-ιδρύσεως της συνέδεσε το πρόταγμα της με την απελευθέρωση του ανθρώπου από τα δεσμά της φεουδαρχίας (η ατομική ελευθερία) και με την οικοδόμηση σειράς θεσμικών και άλλων προϋποθέσεων (τα κοινωνικοπολιτικά δικαιώματα). Προφανώς όλα αυτά τα ιδεώδη και οι αξίες έχουν εδώ και κάποια χρόνια θυσιαστή στο βωμό του φάγε-φάγε. Αν και από διαφορετική αφετηρία, οι πυλώνες του πολιτικού μας συστήματος, τα κόμματα εξουσίας (Δεξιά, Κεντοδεξιά και Αριστερά), έχουν χάσει παντελώς τον προσανατολισμό τους. Η ιστορία και οι σημερινές πραγματικότητες, αποτελούν το κλειδί για την κατανόηση του καταντήματος τους και κατ’ επέκτασιν, της περιέλευσης τους εν γένει στο μαυσωλείο του χρόνου. Μόνη διέξοδος, η κοινωνία των πολιτών να ξαναπάρει την ιδιοκτησία του πολιτικού συστήματος.

Δρ. Δώρος Παφίτης

Υποψήφιος Βουλευτής Πάφου

ΕΔΕΚ-ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΣΥΜΜΑΧΙΑ

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *