Ο Γιατρός δεν έφυγε και Λευτεριά φωνάζει

Ο Γιατρός δεν έφυγε και Λευτεριά φωνάζει

Κάθε φορά που ο ελληνισμός βρέθηκε αντιμέτωπος με τον αφανισμό, σωζόταν με τη βοήθεια της πίστης και μιας μικρής μαγιάς που έμενε σταθερή και αταλάντευτη στις αξίες και τις παραδόσεις του έθνους. Ο Βάσως Λυσσαρίδης είναι η ενσάρκωση αυτής της διαχρονικής και αταλάντευτης στάσης..

Όπως μας υποδεικνύει σε στίχο του, πολύ εύστοχα, ο Μιχάλης Πασιαρδής, «ζούμε σε εποχές αλοάρκαστων κακών». Το ερώτημα είναι κατά πόσο θα μπορέσουμε εμείς, με την σημερινή ηγεσία, να υπερβούμε αυτή τη γενικευμένη κρίση στις εθνικές μας διεκδικήσεις. Από την ανακοίνωση της Άτυπης Πενταμερούς μέχρι και το άδοξο τέλος της, το κυπριακό μπήκε εξελικτικά σε μια νέα διαδικασία, στην οποία παραμένουμε απαθείς θεατές, χωρίς πυξίδα και προσανατολισμό. Στη λογική λοιπόν του καλού και εποικοδομητικού κλίματος, όπου εκλαμβάναμε και αντιμετωπίζαμε τις ενέργειες και δηλώσεις του εντεταλμένου εκ Τουρκίας κατοχικού ηγέτη, επικοινωνιακά, ότι δήθεν θα δώσουμε ένα μάθημα διεθνών σχέσεων και δικαίου, επιτρέψαμε να δημιουργηθεί μια επικίνδυνη δυναμική αποδοχής πλέον δυο εν δυνάμει ισότιμων συνιστωσών πολιτειών ή κρατιδίων. Το  κρίσιμο ερώτημα είναι αν ο κ. Αναστασιάδης έχει εμπλακεί σε αυτή την υψηλού κινδύνου διαδικασία της εν δυνάμει αποδοχής διαφορετικής οντότητας στα κατεχόμενα οικιοθελώς ή γιατί δεν είχε άλλη επιλογή;

Δυο εξηγήσεις μπορούν να δοθούν: (α) ο φόβος του να μη βρεθεί ο ίδιος υπό κατηγορία μη προόδου στο κυπριακό, ή (β) η επιχειρηματολογία από τους θιασώτες της γρήγορης λύσης, ως προς το ότι, αφού υπάρχει ο κίνδυνος ανάδειξης και ενδεχομένως αναγνώρισης μιας διαφορετικής οντότητας (και αφού αυτό είναι αναπόφευκτο και θέμα χρόνου για να γίνει), επομένως είναι επιβεβλημένο να αναλάβουμε και εμείς κάποιο ρίσκο γρήγορης επίλυσης, προτού να είναι αργά. Η εμπλοκή του προέδρου σε αυτή την ατέρμονη και εξελικτικά αδιέξοδη διαδικασία είναι κατά την άποψή μου συνδυασμός των πιο πάνω και οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια σε ένα τρομερά επικίνδυνο ιστορικό δίλλημα, «η όποια λύση ή διχοτόμηση». Η κόπωση, η οικονομική δυσπραγία και ταυτόχρονα οι «ανεδαφικές» υποσχέσεις οικονομικής ανάπτυξης, που θα έρθουν σύντομα στο προσκήνιο, είναι μόνο μερικοί από τους παράγοντες πάνω στους οποίους επενδύουν σήμερα όλα αυτά τα κέντρα αποφάσεων που μας τείνουν «χέρι βοηθείας» και τα ντόπια φερέφωνα τους που βγήκαν ξανά από την ναφθαλίνη και ξεκίνησαν εργολαβικά την κινδυνολογία. 

Αυτή είναι η πρόθεση και αυτός είναι ενδεχομένως και ο σχεδιασμός τους, αλλά αυτό δεν προεξοφλεί ένα συγκεκριμένο αποτέλεσμα γιατί τον κυπριακό ελληνισμό δεν μπορεί κανένας να τον γονατίσει γιατί δεν θα γονατίζει εθελούσια κατά τον αείμνηστο Δρ. Βάσω Λυσσαρίδη. Ακούσαμε (στην κηδεία του 5/5/2021) κυβερνητικούς επικήδειους και ανακοινώσεις κομμάτων να εξυμνούν την πορεία σου, Γιατρέ, όχι βέβαια για να σε τιμήσουμε αλλά για να λεηλατήσουμε και να ασελγήσουμε πάνω στη μνήμη σου, δικαιολογώντας μάταια και απεγνωσμένα τη σημερινή τους κατάντια. Το «ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ» το μετάτρεψαν σε επούλωση πληγών, τα εγκλήματα της εισβολής στο ανήκουστο «εκάμαμεν τζιαι εμείς». Πενήντα σχεδόν χρόνια, Γιατρέ μας, συνταρακτικά και μοιραία τα γεγονότα του 1974, με συνέπειες τις οποίες υφίσταται ο κυπριακός ελληνισμός μέχρι σήμερα: νεκροί και αγνοούμενοι, ξεριζωμός και προσφυγιά, συνεχιζόμενη κατοχή και εποικισμός. Και όλα αυτά απότοκα της ατέρμονης υποκρισίας των «συμμάχων» και των εμπλεκομένων συμφερόντων (όπως πάντα μας έλεγες) και ασφαλώς ο αταλάντευτος στόχος της Τουρκίας για ολοκληρωτική τουρκοποίηση της Κύπρου. Μετά από την ψυχρολουσία της άτυπη πενταμερούς, εκφράζουν την ελπίδα να βρεθεί τρόπος να ξεπεραστούν αυτά τα προβλήματα ή όπου είναι αδύνατον τουλάχιστον να αμβλυνθούν, έτσι ώστε οι επιπτώσεις που η κατοχή έχει συσσωρεύσει να γίνουν ανεκτές, και είμαι σίγουρος Γιατρέ μας πως θα ρωτούσες με το δικό σου ρητορικό ήθος, ποιες επιπτώσεις; Κατοχικά στρατεύματα, εποίκους, τη διχοτόμηση μασκαρεμένη ως διζωνικότητα, τα επεμβατικά δικαιώματα, την εξίσωση του 18% με το 82%, την κατάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας και στον αντίποδα πρόσφυγες, οικογένειες αγνοουμένων, εγκλωβισμένοι… Ποια από αυτά πρέπει να γίνουν ανεκτά; Απαράδεκτος πλέον ο εφησυχασμός, η νωχέλεια και ο ραγιαδισμός της δικής μας πλευράς.

Δεν μπορούμε, αγαπητοί μου, να θυσιάσουμε τα πάντα στον βωμό μιας γρήγορης λύσης, γιατί όσο σημαντική είναι η εξεύρεση λύσης, άλλο τόσο σημαντική, αν όχι σημαντικότερη, είναι η διασφάλιση και διαφύλαξη του κυπριακού ελληνισμού στο νησί των πατέρων του. Προβάλλει σήμερα ενώπιον μας, όσο ποτέ άλλοτε, επιτακτική η ευθύνη μας να ευαισθητοποιήσουμε τον λαό, ώστε να κατανοήσει τον κίνδυνο που διατρέχουμε, αλλά και να τον εμψυχώσουμε, να του εμφυσήσουμε την ελπίδα για το μέλλον, χωρίς αναβολή. Τώρα που αρχές και αξίες μετά βίας καθίστανται ορατές, μέσα στον κονιορτό που ανασηκώνουν η ηθική σήψη, η οικονομική κρίση και η νωχελικότητα γύρω από το εθνικό μας θέμα.

Κάθε φορά που ο ελληνισμός βρέθηκε αντιμέτωπος με τον αφανισμό, σωζόταν με τη βοήθεια της πίστης και μιας μικρής μαγιάς που έμενε σταθερή και αταλάντευτη στις αξίες και τις παραδόσεις του έθνους. Ο Βάσως Λυσσαρίδης είναι η ενσάρκωση αυτής της διαχρονικής και αταλάντευτης στάσης. Το καλύτερο μνημόσυνο για τον αγωνιστή της ελευθερίας και ποιητή Βάσω Λυσσαρίδη, που έδωσε όλη του τη ζωή υπερασπιζόμενος την πατρίδα και το δικό μας δικαίωμα στη ζωή, είναι να σταθούμε ενωμένοι απέναντι στις επιβουλές των ξένων και ντόπιων εθνοκάπηλων, ενδυναμώνοντας την δική του φωνή που αντηχεί στις ψυχές όλων των Κυπρίων να λέει «Στρατοί οι γιοι μου και τ’ αγγόνια μου και θα σε λευτερώσουν».

Δρ. Δώρος Παφίτης                                                                                                        

Υποψήφιος Βουλευτής Πάφου

ΕΔΕΚ-ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΣΥΜΜΑΧΙΑ

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *