Μήπως έχουν συνθηκολογήσει;

Μήπως έχουν συνθηκολογήσει;

Η πολιτική τάξη έχει συνθηκολογήσει μέσα της και ψάχνει να βρει τρόπο να έρθει από αλλού το περιεχόμενο της συνθηκολόγησης

Αυτό που συμβαίνει στο Κυπριακό την τελευταία περίοδο δεν είναι κεραυνός εν αιθρία. Η τουρκική στρατηγική παίρνει σάρκα και οστά με πολύ συγκεκριμένο τρόπο και στην βάση της αρχής ότι οι διακρατικές σχέσεις διαμορφώνονται με όρους ισχύος. Το διεθνές δίκαιο το επικαλούνται οι ασθενέστεροι για παρηγοριά, αλλά παραμερίζεται πάντα από τους ισχυρούς. Εάν το δίκαιο ευνοεί τις θέσεις του αδύναμου, αλλά αυτός επιλέγει είτε γιατί δεν θέλει είτε γιατί δεν τον βολεύει να υπερασπισθεί τα συμφέροντά του, τότε ο δυνατός μπροστά στα μάτια της διεθνούς κοινότητας θα το αγνοήσει επικαλούμενος την ισχύ των τετελεσμένων του, και όλοι αυτοί οι ούτω καλούμενοι εταίροι θα δώσουν την σιωπηλή τους συγκατάθεση.


Βρισκόμαστε σήμερα μπροστά σε μια Τουρκία, που επένδυσε εδώ και δεκαετίες και κυρίως από την περίοδο Ερτογάν στην επεκτατική της πολιτική, εντελώς απροετοίμαστοι έχοντας την ψευδαίσθηση ότι σέρνοντας την Τουρκία σε μια πενταμερή θα της δώσουμε ένα μάθημα διεθνών σχέσεων και δικαίου κάμπτοντας έτσι το θηρίο. Το άνοιγμα των Βαροσίων, παρότι κινείται έξω από τις πρόνοιες του διεθνούς δικαίου και των ψηφισμάτων του Συμβουλίου Ασφαλείας, δημιουργεί εκ των πραγμάτων ένα τετελεσμένο, στηριζόμενο σε όρους ισχύος, όπως και όλες οι έκνομες ενέργειες της στην Κυπριακή ΑΟΖ. Επομένως, το κρίσιμο ερώτημα αφορά την Κυπριακή πολιτική εξουσία και κατά πόσο είναι διατεθειμένη να θεωρήσει τις κινήσεις της Τουρκίας ότι αποτελούν για αυτήν τετελεσμένο ή όχι; Σε ποιον βαθμό έχει τη θέληση και τη δύναμη να επιτύχει την ανάσχεση των τουρκικών επιδιώξεων;


Σε αυτό το ερώτημα απαντούν ότι δεν θα δεχτούν τετελεσμένα, όμως ας μας εξηγήσουν πως αποκωδικοποιούν αυτή την πρόταση. Δεν θα αναφερθώ καν στην Αριστερά που αφού κατέλαβε την εξουσία το 2008, αντιμετώπισε τις διεθνείς υποθέσεις της χώρας υπό το πρίσμα της κομματικής επικράτειας (το κόμμα πρώτα και πάνω από όλα) και δεν αντιλήφθηκαν ότι οι διακρατικές σχέσεις έχουν συγκεκριμένο συντελεστή πολιτικής λογικής. Το τραγικό δε είναι ότι εκεί και όπου εγείρονται διεθνή ζητήματα έρχονται αβίαστα να υπερασπιστούν τον εθνικισμό των άλλων. Οι τωρινοί, που τους είναι αδιανόητο να λειτουργήσουν ως εντολοδόχοι της κοινωνίας, μας λένε ότι θα αντιδράσουν σθεναρά με βάση τους κανόνες της διεθνής νομιμότητας, αλλά σε αντιπαραβολή και η Τουρκία δηλώνει ότι έχει δίκαιο και έχει και την ισχύ και αυτό που έχει επιπλέον, και απουσιάζει παντελώς από την δίκη μας πλευρά, είναι την αποφασιστικότητα. Αυτό δεν έχει να κάνει με το αν η Τουρκία είναι μεγάλη και εμείς είμαστε μικρή (το μεγαλύτερο επιχείρημα της εκχωρητικής πολιτικής τάξης), έχει να κάνει με το τη θέλουμε, τη στρατηγική έχουμε για την χώρα, ποια θεωρούμε ότι είναι τα απαράβατα εθνικά μας συμφέροντα (οι κόκκινες γραμμές και λαϊκές εντολές του Κυριακού Ελληνισμού που εξευτελίστηκαν διαχρονικά στον βωμό της εσωτερικής κομματικής κατανάλωσης), που δεν έχουν ποτέ προσδιοριστή και επίσης το κατά ποσό είμαστε διατεθειμένοι, αφού επιτέλους τα προσδιορίσουμε, να τα υπερασπιστούμε.


Δεν θα αναφερθώ στον Μαραθώνα, στη Σαλαμίνα, στις Θερμοπύλες γιατί είναι πολύ μακριά στο παρελθόν αλλά και ψηλά γράμματα για τους ανιστόρητους πολιτικούς μας που πρέπει να τα διαβάσουν για να αντιληφθούν πως θα έπρεπε να αντιλαμβάνονται την υπεράσπιση των ζωτικών συμφερόντων της χώρας τους. Στη βάση της δικής τους εκχωρητικής λογικής δεν έπρεπε να γίνει ούτε ο Μαραθώνα, ούτε η Σαλαμίνα, ούτε οι Θερμοπύλες. Και επειδή το ακούμε συνεχώς το επιχείρημα ότι δεν μπορούμε ούτε καν να υπερασπιστούμε στοιχειωδώς τον εθνικό ζωτικό μας χώρο, ο κάθε πολίτης διερωτάται, αφού παραδώσατε την χώρα στην απαξία χωρίς να υπάρξει ούτε μια ποινή τότε που πήγαν όλοι εκείνοι οι φόροι αμύνης επί δεκαετίες Προσέξτε τώρα το οξύμωρο της όλης υπόθεσης, αφού μας δηλώνουν ότι δε μπορούμε να υπερασπιστούμε την χώρα μας διότι δεν μας συμφέρει ή διότι δεν μπορούμε να τα βάλουμε με την Τουρκία τότε πρέπει να μας εξηγήσουν γιατί άφησαν την χώρα ανοχύρωτη από εξοπλισμό αλλά και συμμαχίες, δεν έβλεπαν ότι η Τουρκία από θέμα στρατηγικής οδηγείτο στο σημερινό αποτέλεσμα Αν μας λένε λοιπόν ότι η χώρα είναι σε αδυναμία τότε κάποιοι την οδήγησαν εδώ, κάποιοι ευθύνονται
Στόχος της Άγκυρας ήταν και παραμένει ο εξαναγκασμός της Λευκωσίας να διαπραγματευθεί επί των δικών της κυριαρχικών δικαιωμάτων, εντέλει επί της Κυπριακής εθνικής κυριαρχίας. Η Τουρκία έχει, από την δεκαετία του εξήντα, εξελικτικά και μεθοδικά, δημιουργήσει ένα βεβαρημένο ιστορικό στις κυπροτουρκικές σχέσεις, έχει αναμφίβολα κερδίσει πόντους σε βάρος όχι μόνο της Κυπριακής Δημοκρατίας αλλά και του ευρύτερου Ελληνισμού. Σήμερα, η Άγκυρα προετοιμάζει το έδαφος που οδηγεί στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων, ένα τραπέζι στρωμένο με Τουρκικά μόνο εδέσματα και ένα Τουρκικό μενού που περιέχει όλες τις μονομερής επεκτατικές διεκδικήσεις και τετελεσμένα της Τουρκίας έναντι της Κύπρου. Όμως, η δύσκολη σημερινή κατάσταση δεν συνιστά ζήτημα που σχετίζεται αποκλειστικά με την Τουρκία. Συνιστά και εσωτερικό πρόβλημα της Κύπρου, συγκεκριμένα της πολιτικής άρχουσας τάξης, και κατά πόσο είναι διατεθειμένη να αναλάβει τις ευθύνες της και να υπερασπιστεί τη χώρα. Δυστυχώς η ιστορία της δεν το επιβεβαιώνει.


Στις κατ’ ιδίαν συζητήσεις τους δεν είναι λίγοι αυτοί που δηλώνουν ότι είναι καιρός να εκχωρήσουμε στην Τουρκία κάποια από αυτά που διεκδικεί, με άλλα λόγια μέρος της εθνικής μας κυριαρχίας για να ησυχάσουμε, να τελειώνουμε επιτέλους. Όταν δημόσια δηλώνουν την αδυναμία τους, τον φόβο τους απέναντι στην Τουρκία, επί της ουσίας δηλώνουν τη βούλησή τους να μην σφυρηλατήσουν την αντίσταση της Κυπριακής κοινωνίας απέναντι στις επεκτατικές επιδιώξεις της Τουρκίας. Η πολιτική τάξη έχει συνθηκολογήσει μέσα της και ψάχνει να βρει τρόπο να έρθει από αλλού το περιεχόμενο της συνθηκολόγησης, γιατί έχουν ήδη αποφασίσει να παραδώσουν κυπριακά κυριαρχικά δικαιώματα στην Άγκυρα, με όρους που να τους επιτρέπουν να συνεχίσουν όλοι αυτοί να μαίνονται το κράτος (ότι από αυτό θα έχει απομείνει). Αυτή η αδιέξοδη πορεία είναι έκδηλη μέσα από τις έντονες προσπάθειες που γίνονται στο διπλωματικό πεδίο για να κερδηθεί χρόνος ώστε ο εξωτερικός διαιτητής (Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ) να μας οδήγηση στην υπογραφεί της συνθηκολόγησης. Ο φόβος της Κυπριακής πολιτικής τάξης λοιπόν είναι ότι εάν αποκαλυφθούν οι σκοποί και οι προθέσεις τους, θα έρθουν αντιμέτωποι με την Κυπριακή κοινωνία. Τώρα την έχουν σε ύπνωση.


Ο Αντόνιο Γκουτέρες ετοιμάζετε να καλέσει πενταμερή, γνωρίζοντας εκ των προτέρων ότι αυτή θα οδηγηθεί σε αδιέξοδο. Λοιπόν αν θέλουμε να είμαστε ειλικρινής τότε πρέπει να αποδεχτούμε ότι είτε ο Γενικός Γραμματέας έχει αποφασίσει να κηρύξει επίσημα αδιέξοδο και να εντάξει το κυπριακό στα μη επιλύσιμα προβλήματα, είτε γνωρίζει το περιεχόμενο της συνθηκολόγησης όπως αυτή τροχοδρομήθηκε από την Τουρκία και μας καλεί να την νομιμοποιήσουμε. Και όλα αυτά υπό το φως των πρόσφατων αποκαλύψεων που αφορούσαν την διερεύνησης από την δική μας ηγεσία της λύσης δυο κρατών, που δεν είναι καθόλου μα καθόλου υπόθεση απλού τακτικησμού, είναι ένα σοβαρότατο και γενικότερο ζήτημα, με επιπτώσεις στην ίδια την ανεξαρτησία της Κύπρου. Όταν λοιπόν αυτοί οι άνθρωποι θεωρούν ότι πράττουν το καθήκον τους απέναντι στο εθνικό συμφέρον, σημαίνει ότι κάτι δεν πάει καλά…

Δρ. Δώρος Παφίτης
Υποψήφιος Βουλευτής Πάφου
ΕΔΕΚ-ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΣΥΜΜΑΧΙΑ

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *