Διεφθαρμένος είναι ο Κύπριος πολίτης ή το πολιτικό σύστημα;

Διεφθαρμένος είναι ο Κύπριος πολίτης ή το πολιτικό σύστημα;

Το υφιστάμενο πολιτικό σύστημα πρέπει να εκλείψει

Ακούσαμε δια στόματος του πολιτικού προσωπικού της χώρας μας ότι για το σκάνδαλο του χρηματιστηρίου, για την κατάρρευση της οικονομίας το 2013, αλλά και πρόσφατα για το πρόγραμμα των πολιτογραφήσεων, την μεγαλύτερη εύθηνη φέρει ο Κύπριος πολίτης που είναι  διεφθαρμένος. Εάν εξαναγκάσεις δια της βίας ένα παιδί να κλέβει από την παιδική του ηλικία και ας υποθέσουμε ότι κάποια στιγμή αφού ενηλικιωθεί και απεγκλωβιστεί από τον εξαναγκασμό, συνεχίζει να κλέβει, ποιός φταίει; Το παιδί το δύστυχο που το εξανάγκαζαν ασκώντας βία επάνω του για χρόνια ή ο ηθικός αυτουργός; Σε όσους ισχυρίζονται ότι η μεγαλύτερη ευθηνή βαραίνει το παιδί που ως ενήλικας πλέον εξακολουθεί να κλέβει, απαντώ ότι είναι ανιστόρητοι και απαίδευτοι γιατί αν είχαν διαβάσει έστω και έναν εκ των ολιγαρχικών της αρχαιότητας, τον Πλάτωνα, ή τον δημοκρατικό Αριστοτέλη, θα γνώριζαν ότι το πολιτικό σύστημα είναι αυτό που δημιουργεί το ήθος και το έθος της κοινωνίας. Ο Αριστοτέλης στα «Ηθικά Νικομάχεια» τονίζει ότι το ήθος του ανθρώπου, ο χαρακτήρας του, διαμορφώνεται ανάλογα με το πώς έχει εθιστεί (έθος) από τη μικρή ηλικία να σκέφτεται, να πράττει, να συναισθάνεται, να αντιδρά. Υποστήριξε επίσης ότι η ευδαιμονία επιτυχαίνεται στην ζωή των ανθρώπων που αντιλαμβάνονται τη διαφορά μεταξύ του καλού και του κακού, συνδέοντας την άρρηκτα με την αρετή.

Το πολιτικό (κομματικό) σύστημα ανακτά τα δυναστικά και λεηλατικά του χαρακτηριστικά, στη βάση των οποίον θα πολιτευθεί το σύνολο των κυβερνήσεων έως σήμερα από την άνοδο του ΔΗ.ΚΟ και του Σπύρου Κυπριανού στην εξουσία. Μια περίοδος που χειρίστηκε τον ολοκληρωτικό μετασχηματισμό του κράτους με γνώμονα την πελατειακή λογική του κομματικού ολοκληρωτισμού έως τα έσχατα όρια των θεσμών και της κοινωνίας, ευτέλισε θεσμούς, ιδέες και πολιτικές. Η προσωποπαγής και μοναρχική λογική της εξουσίας του κράτους μας σε συνδυασμό με την εκτός ορίων φιλοδοξία των ηγετών μας να ηγεμονεύουν, μετέβαλε εξελικτικά την διαφθορά σε ευγενές άθλημα, την καταπάτηση των θεσμών σε αυτονόητη συνθήκη του πολιτεύεσθαι και το δημόσιο αγαθό σε λάφυρο και όλα αυτά να καταλήγουν αβίαστα στην ενοχοποίηση της κοινωνίας.

Βλέπουμε λοιπόν ότι το πραγματικό ερώτημα είναι τι επιλογές είχε και έχει η κοινωνία. Το πολιτικό (κομματικό) σύστημα διαφθείρει την κοινωνία, της καλλιεργεί τη διαπλοκή και μετά την κατηγορεί γι’αυτό που της έκανε, και έτσι έχουμε την πλειοψηφία της πολιτική τάξης, συντεταγμένα, να αποκαλεί τον Κύπριο πολίτη διεφθαρμένο. Ο επί δεκαετίες εθισμός της πολιτικής τάξης στην αναξιοκρατία και την ατιμωρησία τους κρατάει στην επιφάνια και το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι η επανεκλογή τους, το πως θα αποκτήσουν αξιώματα για να μπορούν χωρίς να λογοδοτούν να σπρώξουν την ευθύνη και να ενοχοποιήσουν την κοινωνία για να έχουν ελαφρυντικά σε ότι διαπράττουν.

Οι ευρωπαίοι κατηγορούν σήμερα την πολιτική τάξη της χώρας μας ότι χρησιμοποιεί το κράτος ως όχημα για την λεηλασία του δημόσιου αγαθού. Συγκεκριμένα, κάνουν αναφορά στις πελατειακές πρακτικές, στην αντιπαραγωγική διόγκωση (με υπαλλήλους και υπηρεσίες) του κράτους, τη συντήρηση ενός νοσηρού επιχειρηματικού περιβάλλοντος, τη διαπλοκή και τη διαφθορά, τη διόγκωση των δαπανών, την αναποτελεσματικότητα και την ασυνέπεια, και πολλά αλλά.

Το υφιστάμενο πολιτικό σύστημα πρέπει να εκλείψει. Από την άλλη πλευρά, όμως, έχουμε πρόβλημα με τι θα το αντικαταστήσουμε. Το ερώτημα, λοιπόν, είναι αν μπορεί να αναδειχθεί μία πολιτική δύναμη, η οποία θα προτείνει και θα εμπνεύσει ένα νέο πρόταγμα πολιτικής ανασυγκρότησης το οποίο θα εδράζετε στην ριζική αλλαγή που αφορά την θεσμική σχέση μεταξύ κοινωνίας και πολιτικής, έτσι ώστε να αναγκαστούν οι πολιτικοί να πολιτεύονται με γνώμονα το δημόσιο συμφέρον. Τώρα, πως μπορεί αυτό να επιτευχτεί; Το παρόν σύστημα έχει ορθώσει ανυπέρβλητα τείχη προστασίας γύρω του, νοοτροπίες και ισχυρά συμφέροντα που το κάνουν άτρωτο. Η κοινωνία οφείλει να ενδυναμώσει εκείνη την πολιτική δύναμη που θα προτάξει το ανάστημα της και θα επιχειρήσει να φέρει θεσμικές και δομικές αλλαγές μέσα από τις κοινοβουλευτικές διαδικασίες, και να μην μπορούν να την ακυρώσουν ακόμη και αν συσπειρωθούν όλοι οι κρατούντες του υφιστάμενου συστήματος.

Η εναλλακτική πολίτικη πρόταση θα εστιάζει στην άρση των αιτιών της ασυγκράτητα φθίνουσας πορείας του κράτους μας, στη κατάλυση των τριών πυλώνων της κομματική επικυριαρχίας επί του πολιτικού συστήματος. Της ιδιοποιημένης και καταχρηστικής δημόσιας διοίκησης (και της δικαιοσύνης σε κάποιο βαθμό), της λεηλατικής δομής και λειτουργιάς του πολιτικού συστήματος, και της νομοθεσίας που συντηρεί αυτό το αυταρχικό καθεστώς και οριοθετεί το αδιέξοδο της χώρας.

Η αναγκαστική αυτοδικία των πολιτών, εκεί και όπου ξεχειλίζει το ποτήρι, ορίζεται ως συμπεριφορά ετερόκλητου όχλου, η διαδήλωση των απελπισμένων πολιτών έξω από το προεδρικό ως αντίδραση που συγκροτούν οι βαλτοί και καθοδηγούμενοι της αντιπολίτευσης, το αίτημα του άνεργου, του άστεγου, του εκποιημένου, του μισθωτού των 500 ευρώ, του συνταξιούχου των 350 ευρώ που προσπαθούν απελπισμένα και αδιέξοδα να διεκδικήσουν τα ελάχιστα και αυτονόητα που θα έπρεπε να τους παρείχε ένα κράτος δικαίου, ως λαϊκισμό. Ας αντικρίσουμε λοιπόν ως κοινωνία την πραγματικότητα και ας πάψουν οι πολιτικοί μας φωστήρες να χορηγούν ευφάνταστα εμβόλια κατά της διαφθοράς στην κοινωνίας ενώ ξεκάθαρα ασθενής είναι το πολιτικό σύστημα. Κλείνω, με τον Αριστοτέλη, όπως ξεκίνησα που είπε «η αρετή και ο νους δεν εδρεύουν σε αυτούς που ασκούν την εξουσία». Πόσο δίκαιο είχε…

Δρ. Δώρος Παφίτης

Υποψήφιος Βουλευτής Πάφου

ΕΔΕΚ-ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΣΥΜΜΑΧΙΑ

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *