Δημοκρατία ή ολιγαρχία;

Δημοκρατία ή ολιγαρχία;

Η πολιτική άρχουσα τάξη σήμερα δεν γνωρίζει ότι υπάρχει διαφορά μεταξύ αντιπροσώπευσης και δημοκρατίας

Υπάρχουν τρία βασικά πολιτεύματα, είναι το μοναρχικό που το κατέχει ένας όλο το πολιτικό σύστημα και είναι και εντολέας και εντολοδόχος, είναι το αντιπροσωπευτικό που χωρίζετε σε εντολέα που είναι η κοινωνία και εντολοδόχο που είναι το πολιτικό προσωπικό, και η δημοκρατία που καταργεί τη σχέση εντολέα εντολοδόχου, διότι αυτό που κατέχει ο μοναχής, δηλαδή ολόκληρο το πολιτικό σύστημα, το ενσαρκώνει το κατέχει η πολιτικά συντεταγμένη κοινωνία των πολιτών.

Η πολιτική άρχουσα τάξη σήμερα δεν γνωρίζει ότι υπάρχει διαφορά μεταξύ αντιπροσώπευσης και δημοκρατίας, όχι ότι δεν γνωρίζει αλλά μάλλον επειδή δεν θέλει να γνωρίζει ή να αποδεχτεί. Αν κάποιος τους πει ότι αυτό το «εξαίρετο» πολιτικό σύστημα που έχουμε σήμερα να μας κυβερνά, και είναι η κυρίαρχη κατάσταση στην δύση και στον κόσμο όλο, είναι η μετεξέλιξη της μοναρχία, που απλώς δεν είναι η απολυταρχική / κληρονομική αλλά μια εκλόγιμη μοναρχία που κατέχει το πολιτικό σύστημα και η εκφυλισμένη αυταρχική της μορφή που είναι η δικτατορία, θα μείνουν να κοιτάνε αποβλακωμένοι.

Αν προσπαθήσεις λοιπόν να τους εξηγήσεις ότι αυτό που υπηρετούν, δηλαδή την εκλόγιμη μοναρχία, με αυστηρή μάλιστα ολιγαρχική θεμελίωση, δεν είναι ούτε αντιπροσώπευση ούτε δημοκρατία, γιατί απλούστατα δεν περιέχει στοιχεία ούτε του ενός ούτε του άλλου συστήματος,  και τους παραθέσεις την πραγματικότητα τότε θα παραδεχτούν δημόσια ότι θα παραμείνουν πιστοί υπηρέτες της μοναρχίας. Δεν συμπαθούν, δεν θέλουν την δημοκρατία, ούτε καν την αντιπροσώπευση γιατί έχουν εγκατασταθεί μέσα σε μια ολιγαρχική λογική που θεωρούν ότι τα πράγματα είναι πολύπλοκα, που θεωρούν ότι τίποτα δεν μπορεί να διαχειριστή η κοινωνία. Γιορτάζουν και θαυμάζουν τον Αριστοτέλη άλλα κανείς δεν ακολουθεί το επιχείρημα του Αριστοτέλη, που λέει ο δυστυχής (σελίδες ολόκληρες) ότι αν θέσουμε το απλό ερώτημα «ποιος κυβερνάει καλύτερα προς το κοινό συμφέρον;», δεν είναι ο ένας και ειδικός αλλά το σύνολο των πολιτών, ο δήμος, ο πολιτικά συντεταγμένος πολίτης. Γιατί το λέει αυτό, έχει την εμπειρία της πραγματικότητας, τον μεγαλύτερο ηγεμονισμό στην ιστορία, οικονομικό και όχι μόνο δεν τον άσκεισαν οι μονάρχες πρόεδροι ή βασιλείς της Αμερικής ή Αγγλίας αλλά ο Δήμος των Αθηνών, ποιος λοιπόν έχει να πει κάτι για αυτό, ποιος μπορεί να αναιρέσει το επιχείρημα του Αριστοτέλη, γιατί στο τέλος λέει ότι ο ένας που είναι ειδικός ας λειτουργήσει ως σύμβουλος του δήμου, γιατί πρέπει να έχει όλη την πολιτική αρμοδιότητα.

Το σημερινό σύστημα έχει τα εξής χαρακτηριστικά γνωρίσματα, πρώτον ότι το σύνολο του πολιτικού συστήματος ταυτίζετε με το κράτος, θεωρούν δηλαδή ότι έτσι ήταν φύση και έτσι θα είναι εσαεί πράγμα που ακυρώνει την πραγματικότητα, ότι αυτό συμβαίνει σήμερα γιατί μόλις χτες βγήκαμε από την φεουδαρχία (βγήκαν οι δυτικές κοινωνίες που επέβαλαν αυτό το σύστημα), αφενός αυτό και δεύτερο ότι το σημερινό πολιτικό σύστημα που το ενσαρκώνει το κράτος καθηλώνει και υποβαθμίζει τον πολίτη στο καθεστώς του ιδιώτη, με άλλα λόγια ο πολιτικός που κατέχει και την ιδιότητα του εντολέα και του εντολοδόχου αποφασίζει σε πρώτο και τελευταίο βαθμό τη θα γίνει σε μια χώρα. Είναι εφιαλτικό να σκεφτούμε ότι ο ένας και μόνο αποφασίζει κυριολεκτικά για την τύχη μιας ολόκληρης χώρας, αν θα υπάρξει, αν δεν θα υπάρξει και πως.

Αν και ως πολίτες απελευθερωθήκαμε από τα δεσμά της φεουδαρχίας έχουμε παραμείνει κυριολεκτικά υπήκοοι αφού εκχωρήσαμε την κοινωνικοοικονομική και πολιτική μας ελευθερία σε αυτό το δεσποτικό ολιγαρχικό πολιτικό καθεστώς. Έτσι λοιπόν η εθελούσια νομιμοποίηση του εν λόγο πολιτικού συστήματος, ορίζει ένα είδος πολιτικής εθελοδουλίας. Η πολιτική ελευθερία ορίζεται από το ποσοστό ενσάρκωσης του πολιτικού συστήματος από την κοινωνία των πολιτών. Παρά το ότι μεταβήκαμε από την φεουδαρχία σε ένα, δήθεν, πιο ανθρωποκεντρικό σύστημα, εντούτοις, η δομή και η λογική του κράτους δεν άλλαξε, αφού οι φορείς του συνέχισαν να κατακρατούν, ως κατακτητές, το σύνολο της εξουσίας που διέθετε προηγουμένως ο απόλυτος μονάρχης. Η κοινωνία, από την πλευρά της, εκλαμβάνεται ως ένα απλό άθροισμα ατόμων (ιδιωτών ή υπηκόων) που ανήκουν στα κόμματα, χωρίς συλλογική βούληση. Τη βούλησή της κοινωνίας, τι θέλει και τι όχι, τι την συμφέρει και τι όχι, το αποφασίζει σε πρώτο και τελευταίο βαθμό ο ηγέτης. Κατάντησαν το προεδρικό σύστημα και τον κοινοβουλευτισμό σε συνεχιστή του παλαιού φεουδαρχικού καθεστώτος που θεωρεί ως αυτονόητη την τοποθέτηση της πολιτικής τάξης υπεράνω του νόμου, δηλαδή την εξαίρεση της από την έννομη τάξη (από το λεγόμενο κράτος δικαίου), τον μη ανακλητό της χαρακτήρα και προφανώς την οποιαδήποτε σκέψη να ελέγχεται και να αποδίδει λογαριασμό των πεπραγμένων της. Το εξόχως αυτό μοναρχικό πολιτικό σύστημα μας το σερβίρουν ως αναντίλεκτα δημοκρατικό. Αν αυτό λοιπόν είναι δημοκρατία τότε θα καταφέρω και εγώ να κουρέψω ένα αυγό.

Δρ. Δώρος Παφίτης

Υποψήφιος Βουλευτής Πάφου

ΕΔΕΚ-ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΣΥΜΜΑΧΙΑ

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *