Ατομικός Αυτό-αποκλεισμός ή Συλλογική Παρέμβαση;

Ατομικός Αυτό-αποκλεισμός ή Συλλογική Παρέμβαση;

To πιο αριστοτεχνικά σχεδιασμένο υπό εκτέλεση πολιτικό έγκλημα της εποχής μας..

Τη στάση που τηρούμε απέναντι στη ζωή, στον τρόπο δηλαδή που κρίνουμε και πράττουμε για αυτά που συμβαίνουν γύρω μας, είτε αυτά μας αφορούν είτε όχι, μπορούμε να την διακρίνουμε και να την εξηγήσουμε σε δυο άξονες, τον ατομικό και τον συλλογικό. Το ηθικό υπόβαθρο λοιπόν που διέπει την ατομική διάσταση, έχει να κάνει με την προσωπική οπτική μας γωνία, από την όποια αξιολογούμε το τι είναι καλύτερο ή πιο συμφέρον για μας, κατά τη συγκεκριμένη στιγμή, χωρίς ιδιαίτερα να προσδοκούμε ή να ελπίζουμε να πείσουμε το σύνολο για τις δικές μας προσωπικές επιλογές. Συνεπώς αυτό που έχει σημασία είναι να βρίσκεται το κάθε άτομο συμφιλιωμένο με την ηθική του και να διαθέτει τη δέουσα τόλμη και την ανάλογη αποφασιστικότητα που απαιτείται, προκειμένου να ενεργεί διαχρονικά με συνέπεια στις αρχές και αξίες που τον έχουν προσδιορίσει. Αντίθετα, η συλλογική μας παρέμβαση απαιτεί ένα άλλο είδος ηθικού συμβιβασμού, λόγω του ότι επί της προκειμένης, πρέπει να συναποφασίσουμε, να συμφωνήσουμε και να συντονιστούμε με άλλους για κάτι που αφορά το σύνολο, την κοινωνία, την πολιτεία. Επομένως, όλα αυτά τα ζητήματα που καλούμαστε να χειριστούμε ατομικά μεν, με συλλογικό τρόπο δε, δεν αφορούν απλώς τη δική μας ζωή, ούτε κατ’ ανάγκη τα δικά μας χρονικά πλαίσια, αφού αφορούν και δεσμεύουν το αύριο, ένα αύριο που στην ουσία δε μας ανήκει αλλά σε αυτό θα ζήσουν άτομα που αγαπάμε και θα συνεχίσουν να υπάρχουν πράγματα που αγαπήσαμε.

Η συλλογική μας λοιπόν παρέμβαση στα κοινά, τα ζητήματα που αφορούν την πολιτεία (πολιτικά ζητήματα) στόχο έχει να δημιουργήσει θεσμούς, νόμους και μια διοικητική λειτουργία που να έχει διάρκεια. Το πρόβλημα έγκειται στο γεγονός ότι η συλλογική (πολιτική) μας παρέμβαση απαιτεί να πείσουμε και να πειστούμε. Οφείλουμε λοιπόν να υπολογίσουμε και να σεβαστούμε τη θέληση των υπολοίπων. Οι καλές προθέσεις πολύ δύσκολα βρίσκουν τον δρόμο τους μέσα σε ένα ιδιοτελές συλλογικό σύνολο, που μετατρέπει τέτοιες παρεμβάσεις αδιέξοδες.

Καταλήξαμε σήμερα με μια μερίδα ανθρώπων στον πολιτικό στίβο, σχεδόν απόλυτα επαγγελματοποιημένων, να ασχολούνται με το δικό μας «συλλογικό καλό» και να χειρίζονται το σήμερα και το αύριο αυτής της κοινωνίας, όπου το μόνο αποδεκτό πολιτικό ηθικό τους υπόβαθρο είναι ότι ο δικός τους πολιτικός σκοπός αγιάζει τα μέσα, όσο ανήθικα κι αν είναι. Με όλα αυτά, έχουν λίγο πολύ ξεκαθαρίσει μέσα τους οι πολίτες (και ειδικότερα η νέα γενιά) ότι δεν υπάρχει κανένας λόγος να ασχολούνται με την πολιτική, παρά μόνο να νοιάζονται για τον εαυτό τους, φροντίζοντας να είναι ηθικά συνεπείς και κοινωνικά έντιμοι. Για συλλογικές διεκδικήσεις, για αυτά που αφορούν όλους, για δικαιώματα, για αρχές και αξίες, δεν μπαίνουν καν στον κόπο… Αυτό είναι ίσως το πιο αριστοτεχνικά σχεδιασμένο υπό εκτέλεση πολιτικό έγκλημα της εποχής μας: έχουν πείσει δηλαδή τον λαό ότι με το να συμπεριφέρεται ηθικά και έντιμα στην ατομική του διάσταση, κάνει αρκετά και επομένως δεν υπάρχει λόγος να νοιάζεται, πόσο μάλλον να ασχολείται, με τα κοινά και τα της πολιτείας (τα πολιτικά ζητήματα), αφήνοντας έτσι «πεδίον δόξης λαμπρόν» σε επιτήδειους καιροσκόπους πολιτικάντηδες, «εργολαβικά» μαχόμενους για την πνευματική τύφλωση των πολιτών.

Η σαθρότητα λοιπόν του πολιτικού μας οικοδομήματος, στην οποία καθημερινά γινόμαστε μάρτυρες, μας επιτρέπει να στηρίξουμε και να δικαιολογήσουμε την αποστροφή και αποστασιοποίησή μας από τους πολιτικούς αλλά και την πολιτική γενικότερα. Είναι όμως αυτός ο ηθικά ορθός τρόπος αντιμετώπισης της πραγματικότητας που βιώνουμε, είτε σε ατομικό είτε σε συλλογικό επίπεδο;

Για να επιχειρηματολογήσω επί του προκείμενου, θα σας μεταφέρω σε ένα απόλυτα υποθετικό σενάριο συνυφασμένο ακριβώς με την ατομική και συλλογική μας παρέμβαση. Ας υποθέσουμε λοιπόν ότι είμαστε επιβάτες σε ένα πλοίο, το οποίο πλοηγείται από ένα μεθυσμένο καπετάνιο, με το περίστροφο ενός παράφρονα τρομοκράτη στον κρόταφο, με τους συγκυβερνήτες και το προσωπικό να καθησυχάζουν και να παραμυθιάζουν τους επιβάτες. Σε αυτό το τραγικό μείγμα συγκυριών ας υποθέσουμε ότι ο εφοπλιστής μπήκε σε ένα πρόγραμμα λιτότητας κάνοντας περικοπές στη συντήρηση, ασφάλεια και καύσιμα, με αποτέλεσμα τα αμπάρια να μπάζουν, οι μηχανές να καπνίζουν και όλα γενικώς να υπολειτουργούν. Αντιμέτωποι λοιπόν με ένα τέτοιο σενάριο έχουμε δυο επιλογές: πρώτον να αντιδράσουμε ατομικά αγνοώντας την πραγματικότητα, η διαχείριση της οποίας θα μας επηρεάσει με άμεσο και απόλυτο τρόπο, να συνεχίσουμε να αγναντεύουμε το πέλαγος ρωτώντας τη ώρα θα πέσει η αυλαία για να πάμε για ύπνο, ή δεύτερον, να αντιδράσουμε και να παρέμβουμε συλλογικά με άλλους ορθολογιστικά και νηφάλια σκεπτόμενους επιβάτες, για την αποτροπή της τραγικά προδιαγεγραμμένης τραγωδίας που έπεται.

Συνεπώς το δίλημμα είναι μεν δύσκολο και βασανιστικό, αλλά επί της ουσίας ξεκάθαρο, ένεκα του ότι η συλλογική μας παρέμβαση θα μας εξυπηρετήσει και σε ατομικό επίπεδο, μετατρέποντας μας από κομπάρσους και απαθείς θεατές, σε σκηνοθέτες των εξελίξεων που μας επηρεάζουν. Τι λέτε λοιπόν, ατομικός αυτό-αποκλεισμός ή συλλογική πολιτική παρέμβαση;

Δρ. Δώρος Παφίτης

Υποψήφιος Βουλευτής Πάφου

ΕΔΕΚ-ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΣΥΜΜΑΧΙΑ

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *