Άραγε κινδυνεύουν τα κόμματα εξουσίας;

Άραγε κινδυνεύουν τα κόμματα εξουσίας;

Όλοι γκρινιάζουμε, όλοι φωνάζουμε, όλοι διαμαρτυρόμαστε, όλοι επιζητούμε την αλλαγή, η οποία όμως πρέπει να είναι ουσιαστική και να έχει διάρκεια.

Στη μηχανική γνωρίζουμε ότι όταν παρουσιάζεται ένα κενό, τότε αναπόφευκτα κάποια νέα δύναμη θα σπεύσει να καλύψει αυτό το κενό. Παραλληλίζοντας αυτό τον απαράβατο νόμο, που αφορά το ισοζύγιο δυνάμεων, με την πολιτική αρένα όπου παρατηρούμε να εντείνεται η ψήφος διαμαρτυρίας κατά του δικομματισμού, πολλά λέγονται και γράφονται περί «πολιτικού κενού». Παρόμοιοι κανόνες, όπως αυτούς της φυσικής, δυστυχώς δεν ισχύουν νομοτελειακά και στην πολιτική. Η διαχρονικά αποπνικτική παρουσία των κομμάτων εξουσίας, δεν επιτρέπει τη δυναμική απελευθερωτική έκφραση των πολιτών με τρόπο που να ενισχύεται και να βελτιώνεται η ποιότητα του πολιτικού μας συστήματος.

Αποτέλεσμα αυτής της διαστρεβλωμένης αντίληψης περί πολιτικού κενού, ψήφου διαμαρτυρίας και μετακινούμενης ψήφου στη βάση κοινωνικοοικονομικοπολιτικών κριτηρίων, απαλλαγμένα από κομματικά βαρίδια και στεγανά, είναι να διατηρείται, δυστυχώς, επί δεκαετίες το ίδιο κοινοβουλευτικό ισοζύγιο δυνάμεων, αφαιρώντας κάθε κίνητρο των κομμάτων εξουσίας να διεισδύουν στην κοινωνία και να παράγουν πολιτική που να υπηρετεί και να ανταποκρίνεται στους πολίτες. Σήμερα στο κυπριακό πολιτικό σκηνικό έχει διαμορφωθεί όντως ένα «κενό» από την έκδηλη δυσαρέσκεια και αποστασιοποίηση της κοινής γνώμης από τον κυρίαρχο δικομματισμός. Αυτό όμως που δεν είναι βέβαιο είναι κατά πόσο οι πολίτες θα μπορέσουν μπροστά στην επιβλητική παρουσία του πολιτικού τραμπουκισμού που εδραίωσαν τα κόμματα εξουσίας να μετουσιώσουν αυτή την αντίδραση σε ουσιαστική κοινωνική παρέμβαση στις επερχόμενες βουλευτικές εκλογές.

Τώρα ας δούμε πότε δημιουργείται ένα πολιτικό κενό. Θεωρητικά κάτι τέτοιο συμβαίνει όταν η κοινή γνώμη με υψηλά ποσοστά δυσπιστεί προς τα κόμματα εξουσίας. Μια τέτοια συγκυρία έχει εξελικτικά δημιουργηθεί τα τελευταία χρόνια, όπου η εικόνα των δυο κυρίαρχων πολιτικών δυνάμεων, ως αποτέλεσμα της έκδηλης διαπλοκής και διαφθοράς, δεν είναι και η καλύτερη. Προφανώς, για αυτό ακριβώς το λόγο, η συζήτηση περί «πολιτικού κενού» επικεντρώνεται στη δυνατότητα δημιουργίας ενός εναλλακτικού πολιτικού φορέα με δυναμική εξουσίας που θα αμφισβητήσει την κυριαρχία του δικομματισμού. Το ΔΗΚΟ, που απεγνωσμένα προσπάθησε επί δεκαετίες να επιβάλει την παρουσία του στον χώρο του κέντρο, φαίνεται να κινείται σήμερα στις παρυφές του πολιτικού άξονα και να αδυνατεί να δώσει τη μάχη στον ευρύ ενδιάμεσο χώρο, εκεί και όπου κρίνονται όλες οι μάχες κυριαρχίας. Παρουσιάζουν δυσκολίες στο να συγκρατήσουν παραδοσιακούς ψηφοφόρους τους αλλά είναι και έκδηλο το γεγονός ότι δεν μπορούν να ελκύσουν ψηφοφόρους διαμαρτυρίας, που αποστασιοποιήθηκαν και είναι προς αναζήτηση ενός εναλλακτικού πολιτικού φορέα που να αποπνέει διαφορετικότητα.

Σε αυτό τον ενδιάμεσο χώρο άλλωστε, εκδηλώθηκαν μια σειρά από φιλόδοξα εγχειρήματα που όντως στόχο είχαν να καλύψουν «πολιτικά κενά» είτε αυτά ήταν υπαρκτά, είτε όχι. Το Παγκύπριο Μέτωπο Ανανέωσης (ΠΑΜΕ) του Σοφιανού, που τελικά δεν πήγε πουθενά, η Ένωση Κέντρου του Παπαδόπουλου, που τελικά δεν ένωσε κανένα, το Νέο Δημοκρατικό Μέτωπο του Μιχαηλίδη, που πάλιωσε σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα και πολλά άλλα έκτοτε. Όλες οι προαναφερθείσες αξιόλογες μεν προσπάθειες έκριναν πως υπήρχε πολιτικό κενό όμως είχαν διαψευσθεί. Ένα πάντως είναι βέβαιο, ότι ο δικομματισμός αναδεικνύει ισχυρότατες αντοχές, για τον απλούστατο λόγο ότι συνασπίζεται σε ένα αριστοτεχνικά στημένο παιχνίδι πόλωσης. Πάντως εκείνοι που διαμαρτύρονται, αποδοκιμάζοντας τα δύο μεγάλα κόμματα (ακριβώς διότι είναι κόμματα εξουσίας), όπως φυσικά και το ΔΗΚΟ (που η δική του διακυβέρνηση έβαλε τα θεμέλια της πελατειακή λογική και του κομματικού ολοκληρωτισμού), δύσκολα θα προσελκυσθούν από κόμματα ή κινήματα που εμφανίζονται πρόσκαιρα χωρίς προοπτική δυναμικής παρουσίας και παρέμβασης. Πολιτικές κρίσεις φέρνουν στην επιφάνεια μασκαρεμένους ριζοσπάστες και αντισυμβατικούς που προσπαθούν να κεφαλαιοποιήσουν πάνω στην δυστυχία των πολιτών. Όσο λοιπόν οι πολίτες μπροστά στα αδιέξοδα που αντιμετωπίζουν στρέφονται προς τους αντισυμβατικούς, που επικαλούνται το έθνος αλλά όχι την κοινωνία, την οικολογία αλλά όχι την ουσία, τις εκποιήσεις χωρίς αντίκρισμα, την χειραγωγούμενη ανεξαρτησία τους, που στην πλειοψηφία τους είναι δορυφόροι του δικομματισμού, τόσο θα απογοητεύονται γιατί η υποσχόμενη ελπίδα είναι περιορισμένη χρονικά και μικρή σε αποτελέσματα.

Υπάρχουν φορές που η ιστορία και η μοίρα συναντιόνται σ’ ένα συγκεκριμένο μέρος και συγκεκριμένο χρόνο για να δημιουργήσουν τις προϋποθέσεις, ούτως ώστε να επέλθει η αλλαγή. Συμπολίτες μας από όλους τους πολιτικούς χώρους στέλνουν μηνύματα αλληλεγγύης με μοναδικό σκοπό την αποκατάσταση της εθνικής μας αξιοπρέπειας και την έξοδο μας από την ηθικοπολιτική κρίση. Η ιστορική συνεργασία ΕΔΕΚ και Συμμαχία Πολιτών, προσφέρει σήμερα διέξοδο στους πολίτες που έχουν ξεπεράσει τα κομματικά στεγανά και έχουν μπει σε μια έντονη και αυστηρή κριτική των πολιτικών και της πολιτικής, αφού μέσα από τις διεκδικήσεις της η εν λόγω συνεργασία δίνει μια χειροπιαστή ελπίδα και συγκεκριμένη προοπτική όχι μόνο στο εθνικό αλλά και σε όλες τις εκφάνσεις της κοινωνικοοικονομικής μας ζωής. Αποτελεί μια πραγματική και συνειδητή εναλλακτική επιλογή των πολιτών και όχι μια απλή ψήφο διαμαρτυρίας. Όλοι γκρινιάζουμε, όλοι φωνάζουμε, όλοι διαμαρτυρόμαστε, όλοι επιζητούμε την αλλαγή, η οποία όμως πρέπει να είναι ουσιαστική και να έχει διάρκεια. Το αποτέλεσμα εμείς το καθορίζουμε, εμείς θα έχουμε και των τελευταίο λόγο, ας αλλάξουμε κάτι λοιπόν.

Δρ. Δώρος Παφίτης

Υποψήφιος Βουλευτής Πάφου

ΕΔΕΚ-ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΣΥΜΜΑΧΙΑ

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *